Op vakantie was ik op de een of andere manier heel erg bezig met het vinden van een klavertje vier. Het gras bij het meer naast de camping was al een tijdje niet gemaaid en stond vol klaver. Maar op de twee lange en prachtige wandelingen die we maakten, werd pas echt mijn interesse gewekt en liep ik voortdurend te kijken of dat ene klavertje vier daar op mij stond te wachten. Ik wist dat het ergens moest staan, maar waar dan tussen die miljoenen andere klavertjes? Het werd bijna een queeste. Zonder resultaat, soms op het frustrerende af.
Op een van die momenten tijdens het wandelen in de bergen, kwam de gedachte het is heel dichtbij, veel dichterbij dan je denkt. Ik wist dat het klavertje zich precies op het juiste moment zou laten vinden. Wanneer wist ik niet en waar evenmin, maar dat het er was en dat ik het zou vinden, wist ik zeker. Ik keek af en toe wel wat om me heen, bij mijn stoeltje onder de boom aan het meer, bij de tent, maar zonder echt te zoeken, het moeten was eraf (wat een opluchting!). Gek hoe die zoektocht ineens ontstaan was. Ik had nog nooit een klavertje vier gevonden. Wel vond iemand, tijdens een pittige periode in mijn leven, er eentje terwijl ik vlak langs haar heen fietste en ze gaf het aan mij. Wat een mooi gebaar.
Misschien was ik er nooit echt mee bezig geweest omdat ik er heel lang van overtuigd was dat geluk niet voor mij was weggelegd. Bij loterijen bijvoorbeeld. Toen ik na een aantal jaren een loterij ging opzeggen, zei de medewerker die ik aan de lijn had zelfs dat ik inderdaad wel érg weinig had gewonnen in de jaren dat ik meespeelde. In mijn jeugd brachten mijn opa en oma uit alle hoeken van de wereld mooie dingen mee voor mijn zusje en mij. Meestal twee bijna dezelfde dingen, maar die toch net een beetje van elkaar verschilden en dan vonden we altijd allebei hetzelfde cadeau het mooist, dus dan gingen we loten. Ik won nooit. Frustrerend. Traumatisch ook. Ik heb sindsdien altijd het idee gehad dat ik het nooit van geluk moest hebben. Maar dat veranderde een paar jaar geleden toen ik veel innerlijk werk had gedaan en verschillende kansen kreeg om dingen te winnen. Ineens ging het roer om, het was of ik met terugwerkende kracht van alles won. Het een na het ander, echt fantastisch om mee te maken! Die overtuiging was getackeld!
Terug van vakantie was ik de klavertjes allang weer vergeten. Na een zakelijke afspraak stond ik even stil in de tuin om wat onkruid weg te halen. Ineens dacht ik: nu zou een mooi moment zijn voor een klavertje vier. Ik had een plantje in mijn hand, keek ernaar en wat was het? Drie keer raden….